Atlantische Oversteek november 2017

 De laatste loodjes....nog minder dan 300 mijl te gaan: positie 15o16.2'N 55o45.2'W

De nacht is donker. Er komen zwarte wolken naar de boot die de sterren opslokken. Er is geen wind en het begint te miezeren. De man doet de luiken van de boot dicht, trekt zijn jas aan en wacht op wat er komen gaat. Een vliegende vis valt op het dek op een plek waar hij reddeloos verloren is. De regenbui zorgt voor wat wind. De man en zijn maat rollen de genua uit, de motor hoeft nu minder hard te werken. Achter hem komt de zon op en verlicht de golven. Grijze spitssnuit dolfijnen spelen een half uur voor de boeg van de boot. Zijn maat geeft de vliegvis die op het dek ligt, terug aan de zee. De man haalt diep adem en voelt zijn voeten stevig staan achter het roer. De kleuren van het ochtendlicht doen zijn dag er heel anders uitzien. 

Tom

Limerick van de zeven zeezeilers.
Zeven zeilers monsterden op de Westwind aan

om zeilend over de oceaan te gaan.
Ze zochten avontuur,
vonden kameraadschap puur -
op woensdag doen ze Martinique aan!

Antheunis

Nog 48 uur... zeilen, vissen, koken, lezen, praten. Avontuur en eenvoud. Het pure leven.

Frank

Er is een lichte onrust te voelen aan boord; er wordt gefantaseerd over Martinique, wat we daar gaan drinken en eten (in die volgorde) en hoe lekker de croissants, cappuccino's en de biefstuk daar zullen smaken terwijl we (ook) culinair gesproken een perecte reis hebben.

Wytze

We zijn er nog niet. Het zal nog tot woensdag duren voor we het begeerde eiland kunnen zien liggen in de verte en het tergend langzaam naderbij zien komen. Daarom leven we zoveel mogelijk in het hier en nu, daarbij geholpen door een groepje dolfijnen dat ons al vroeg in de ochtend komt verblijden met een voorstelling synchroonzwemmen. Steeds vaker zien we vogels die een kijkje komen nemen en na een paar rondjes weer verder vliegen. De routine aan boord gaat gewoon door: wachtlopen, schoonmaken, brood bakken, eten koken, logboek invullen, slapen. En veel goede gsprekken en de kameraadschap die we binnenkort zullen missen. Mij heeft deze reis al dubbel en dwars opgeleverd wat ik ervan had verwacht en gehoopt. Het is fijn om weer naar huis te gaan over enkele dagen. Maar, we zijn er nog niet.

Henk.

Contrast als zwart en wit. Afgelopen nacht ging ik tijdens mijn wacht de nacht in, alleen in mijn zwembroek gekleed. De volgende wacht van 3-6uur 's nachts bracht ik bikkelend in de regen door in mijn zeilpak gekleed. Vanochtend word ik wakker in de brandende zon, weer in mijn zwembroek gekleed. Eerder hebben we al meegemaakt met geen wind op de motor te varen, het andere moment varen we met veel wind onder vol zeil. Een kleine eigen wereld op een boot en een grote wereld aan wal, benieuwd naar wat er in de afgelopen twee weken allemaal is gebeurd. Deze contrasten maken voor mij dat ik zo kan genieten van zeilen; flexibiliteit die van je gevraagd wordt en van het ene op het andere moment in een heerlijke situatie te verkeren.

Gijs

BLOG 7: Positie Nog ....mijl naar Martinique: . Zaterdag 9 december

 Zaterdagmorgen half acht boordtijd. In de loop van de dag komen we in de tijdzone van de Cariben en gaan we nog één uur achteruit in de tijd. Verschil met NL zal dan vijf uur zijn. Na een schitterende wolkenloze nacht met een aanvankelijk fantastisch mooie sterrenhemel en later een nog steeds veel licht gevende afnemende maan is de zon net een uurtje geleden van achter de horizon op een 'goddelijke' wijze verschenen. De, inmiddels lekker doorstaande, warme bries blaast over de fors opgebouwde donkerblauwe oceaan. Her en der zijn de, wat de Reeds Almanac noemt, 'white horses", schuimkoppen te zien en Henk en Tom sturen de boot veilig door deze woelige baren. De rest van de bemanning slaapt de slaap der dromenlozen. Na een lange periode van (te) weinig wind en zorgen over eta's is de oost west passaat twee dagen geleden eindelijk doorgezet. Aanvankelijk beginnend met een uitgebreid regenfront met, zeer tot genoegen van onze metereoloog Antheunis, een paar forse squals. De details van het bijbehorende aanblik van naakte mannen in de kuip met flessen shampoo zal ik jullie besparen, maar in ieder geval rook het achteraf aanmerkelijk frisser in de boot. Met een gemiddelde voortgang van zo'n 7 knopen maken we nu weer aardig wat mijlen op een dag en kunnen we bij afnemende wind vanaf zondag eventueel met de resterende diesel toch onze gehoopte aankomst op woensdag de 13e waarmaken. Inmiddels begint de bodem van koelkast, vriezer en diverse voorraadkasten in zicht te komen. Maar zoals al eerder gemeld, we zullen geen honger lijden. Om in de woorden van Frank te spreken 'er is genoeg de neus!' Gisteren weer een heerlijke, door Frank gevangen en gefileerde Dorado uit de oven gegeten (schijfje citroen, uitje, gember, knoflook, peper zout...) van Gijs en Wytze. Maar er is sinds gisteren wel een visvang verbod van kracht. De zee geeft maar laten wij zo verantwoord zijn om alleen dat te nemen wat we ook daadwerkelijk nodig hebben. We maken nu eerst onze huidige (bevroren) proviand op.

Skipper Leon

BLOG 6: Mid- Atlantic woensdag 6 december . . . 

17o 01'N  043o 18'W

Dag 15, volgens de kalender. Je raakt het besef van de dagen wat kwijt in deze wijde wereld. Heel veel zee, prachtige oceaan swell die als een muur op je afkomt, je metershoog optilt en je in een dal doet verdwijnen, de horizon maakt plaats voor zee en andersom. Prachtig. Erg grappig om te zien hoe gewoon het alweer is om je continue schrap te moeten zetten. We bewegen ons voort als dronken lui; zwalkend door de boot, aan alles vastgrijpend. Lopen, wc-gang, eten, koken, alles is een onderneming maar we zijn er ons niet meer zo van bewust. Een aantal dagen terug is de verjaardag van Frank gevierd; er werd een Engels ontbijt voor hem gemaakt en dit werd erg goed ontvangen. Al een aantal keer is er een vis gevangen die vervolgens ritueel geslacht wordt in de kuip, ik zal de details achterwege laten. Henk is met Leon expert op dit gebied. Het schijnt traditie te zijn dat de staart van de gevangen vis aan de achterkant van het schip wordt opgehangen. Eenmaal klaargemaakt smaakt de vis fantastisch, er is zelfs sushi gemaakt! Sowieso hebben we culinair niets te klagen want met de middelen die we hebben worden de lekkerste gerechten gemaakt. Heel bijzonder was het nachtelijk bezoek van de Sint gisteren die ons allemaal een pakje bracht. Knap toch hoe hij dat elk jaar weer doet. Op het moment van schrijven nog ongeveer 1000 mijl te gaan, je kan merken dat de lucht vochtiger wordt, vannacht is de eerste squall over ons heen gekomen; kort, hevig en heel erg nat maar zeker niet koud. Kortom, we maken het goed en informeren verder in  het volgende blog.

Wytze

Van de schipper:

"Irma's legacy.."

Op 6 september j.l. denderde de orkaan Irma met vernietigende kracht over de Cariben. Onder andere st Maarten, maar ook Anguila, St Barth en de BVI's kregen het zwaar te verduren, met alle trieste gevolgen van dien. Voorafgaand daaraan maar ook daarna ontwikkelden zich, gelukkig minder zware,  stormen maar het was opvallend hoeveel tropical waves, storms en hurricanes zich het afgelopen seizoen uiteindelijk ontwikkelden. Dit realiserende is het opvallend hoe rustig het nu is in wat ik maar ' de kraamkamer' van de orkanen zal noemen. Het gebied tussen de Kaap Verden en Martinique. We varen er nu precies midden in. Uiteraard klopt dit 'rustige' weerbeeld met de seizoensgebonden ontwikkelingen. Een mooie oost-westelijke passaat die ons comfortabel naar de overkant waait. Maar al te comfortabel is ook weer niet alles. Het eerste stuk van Gran Canaria naar de Kaap Verden werd al gekenmerkt door licht weer waardoor we genoodzaakt waren veel de motor te gebruiken (Ik schat dat de helft van de gelijktijdig met ons gestarte ARC vloot een ongeplande tussenstop voor diesel heeft gedaan in Mindelo) nu, in het tweede deel, worden we opnieuw geconfronteerd met heel licht weer. 10 knopen maximaal op een bakstag koers zet geen zoden aan de dijk, en de alom aanwezige swell (deining) zorgt er daarnaast ook voor dat de zeilen verschrikkelijk gaan klapperen, iets wat we uiteraard willen vermijden. Met nog 1000 mijl voor de boeg hebben we gisteravond opnieuw de motor gestart om morgen een gebied te bereiken met volgens de weerverwachting meer wind. Het lijkt bijna wel alsof de stormen van afgelopen zomer alle energie hebben opgebruikt. Climate change? Ik weet het niet. Positieve kant van het verhaal is dat het leven aan boord zich relaxed en voornamelijk buiten voltrekt met inmiddels vijf op het scorebord van binnengehaalde (grote) vissen, voldoende (drink) water voor de komende 7 dagen (we mikken nu op woensdagmorgen 13 december als aankomst tijdstip) en als we al het eetbaars nog moeten opmaken zullen we als ronde tonnetjes aankomen.

Skipper

 

 

 

  

BLOG 5 . . geografische midway party halverwege . . 
tussen Gran Canaria en Martinique, maandag 4 december 2017 . .

Blog 4  . . Zondag 3 december, 10.00 uur boordtijd (UTC-2) Positie:   15 o 53'N en 36 o 21'W

"Zeilen is onthaasting"

Vandaag rondom alleen maar zee te zien. Gisteren en eergisteren ook. Wat doet zoiets met je?

In de zeil-literatuur kom je meerdere malen de uitdrukking tegen: "Zeilen is onthaasting".  Wij ervoeren dat in de tocht naar Kaap Verdie zelf ook al. Het gaat om een Zen-achtig gevoel van rust, van los van de wereld zijn. We spraken erover en gebruikten ook het woord "mindfulness".  Je wereld wordt beperkt tot het schip, in een bubbel met een doorsnee van 6 mijl, met boven je een oneindig heelal - blauwe lucht, wolken of sterren. Daarbuiten lijkt de wereld leeg. De rest heb je achtergelaten toen je de haven verliet en contactmogelijkheden bestaan er eigenlijk niet. Het strakke regime van wachtlopen versterkt dat nog: drie uur wacht en dan zes uur voor klussen als brood bakken, vloer en WC schoonmaken, koken en afwassen - en slapen, lezen , kletsen. Vooral tijdens de anderhalf uur dat je op wacht zit terwijl je maat stuurt, is er veel tjd om na te denken, te mijmeren, te filosoferen. Een geweldige sterrenpracht, zoals je die in Nederland eigenlijk nooit kan zien, helpt daarbij.
Grappig dat we dit allemaal zo ervaren. Ook al zijn we een heel divers samengestelde groep, met heel verschillende ervaring, capaciteiten en karakters.

Laat ik als intermezzo een aantal typen uit onze groep noemen om een beeld te geven: - de krachthonk-jongens (doen met regelmaat hun push-ups, overspannen als "plank" de ruimte tussen de bakskisten en trekken zich iedere keer wanneer ze de kajuittrap af willen dalen, een aantal keren op aan de stijlen van het luik);
- de avonturiers en zoekers van uitdagingen ("op Martinique nemen we zeker drie duikjes; misschien ook game-fishing of een hike");
- gezondheidsfanaten: veel eiwitten, veel groenten, weinig koolhydraten - met de inconsequentie van bourgondische levensgenieters; zij zeggen het meest dat ze ervan genieten dat dit een alcoholvrij schip is;
- soms ook Brabantse Maaskantjers;
- jongere mannen onstuimig, explosief - anderen wat meer beschouwend en met een neiging tot filosoferen.
Sommige mannen horen in meerdere categoriën. (Ik neem aan dat partners en vrienden hun geliefde wel herkenen.)
Maar wat ons bindt is de liefde voor het zeilen, het verlangen naar een avontuurlijke reis.
En allen ervaren we de Zen-achtige rust die het zeilen geeft.
De diversiteit van de groep levert ook de kracht ervan. Er wordt goed samengewerkt, er wordt rekening gehouden met elkaar en men helpt elkaar. En we lachen veel met elkaar!

Merkwaardig is dat op het moment dat we op de steiger stappen in Mindelo die onthaasting op slag is afgelopen. Het vinden van een bar met bruikbare wifi lijkt een eerste levensbehoefte en voordat een halve dag om is, hebben de meesten al hun maandtegoed aan Mb's opgemaakt. Zelfs lijkt de groep tijdelijk uiteen te vallen.
Hoezo onthaasting - dat was toch zo fijn?  De druk van sociale binding is kennelijk te sterk.

Terwijl we de haven van Mindelo weer achter ons laten - zachte ruime wind, 30 graden, vliegende vissen is het meest opwindende wat we zien -  daalt de rust van de onthaasting op slag weer over ons. We laten de wereld weer achter. Ik filosofeer bij mezelf: wat betekent deze reis voor ieder van ons? Zijn we uiteindelijk allemaal toeristen die thuiskomen met heel veel foto's en verhalen en daarna overgaan tot de orde van de dag? Of leren we hier blijvend iets van - komen we nader tot ons zelf en zullen we straks veranderd terug komen? En hoe dan? Ik zou zelf wel wat van die Zen-achtige rust willen vasthouden! Was er voor mij een bepaald leven voor deze reis en komt na deze reis een andere wijze van leven? (De oude Romenise dichter Horatius schreef ooit, vrijvertaald: "Degenen die de zee oversteken, veranderen wel de hemel boven hun hoofd, maar niet hun ziel." Ik verwacht vermoedelijk teveel.)

Ineens steekt de wind op, van minder dan tien naar twintig knopen terwijl we onder vol zeil varen. Weg is de rust. De snelheid schiet omhoog: fijn op zich, maar wel hectisch. Drie man gaan meteen hard in de weer om twee reven te zetten; stuurman Tom staat als uit graniet gehouwen en houdt het schip op koers, ondanks soms dertig graden helling. En een kwartier later keert de rust al weer terug, hoewel de wind nog uren door staat. Als het donker wordt, sta ik achter het roer en stuur op een ster. Zwijgend zitten we bij elkaar. Een vliegende vis valt in de kuip en wacht versuft zijn lot af: we geven hem terug aan de zee. Ik geniet intens- dit gevoel zal ik in ieder geval voor altijd meenemen. De onthaasting heeft weer bezit van ons genomen!

Namens de groep, Antheunis

--------------------------------------------

Bericht van de schipper: Na deze levensbeschouwelijke poezie is het bijna te banaal om nog iets over onze voortgang te zeggen; kortgezegd we gaan vooruit. Op het moment dat ik dit verzend zijn we nog 1400 mijl van Martinique vandaan en met een daggemiddelde van rond de 140-150 mijl hopen we daar rond de 13e december aan te komen. Maar we houden een slag om de arm. De lange termijn windverwachtingen zijn, hoewel in de goede richting, niet al te sterk. Dus of het lukt om de snelheid er in te houden is de vraag. Over drie dagen laten we weer wat van ons horen. De zee heeft ons gisteren nog wel voorzien van twee avondmaaltijden; een mooie stevige Wahoo werd met vereende krachten binnenboord gehaald. Genoeg voor twee avonden vis eten!

 

Blog 4  Westwind, donderdag 30 november 2017 . . . .. , 

Boordtijd 14.30 UTC

Positie: 17o 41'N  30o 13' W  Nog 1770 mijl te gaan...

De laatste dag van november alweer, dat zou je hier niet zeggen, als je weet dat ik best enig zweet offer om deze blog op papier te krijgen.  Afgelopen zondagochtend zijn we om 8.45uur na een nachtelijke aanloop aangekomen in de marina van Mindelo te Kaapverdië. De nachtelijke aanloop vergde enige concentratie omdat je niet zomaar kunt uitgaan dat de op de kaart aangegeven vuurtorens ook daadwerkelijk in werking zijn. Na aankomst zocht iedereen meteen contact met het thuisfront door WiFi op te zoeken of een belletje te plegen, wat voor een enkeling onaangename kosten bij de provider met zich meebracht. Ook werd er een inventarisatie gemaakt van de voorraad om op basis daarvan nieuwe inkopen te kunnen doen. Boodschappen doen is naar de plaatselijke supermarkt gaan die qua grootte vergelijkbaar is met een nachtwinkel. Desondanks is het mooi om te zien dat er vollop marktjes zijn waar vis en verse groeten uitgestald liggen.  Daar hebben we dan ook verse sinasappels en groene bananen gekocht. Mindelo is een gunstige locatie om bij te tanken en proviand in te slaan maar is voor mij geen toeristische trekpleister, ik had me meer van Kaapverdie verwacht.

Dinsdagochtend om 9.00uur vertrokken uit een bewolkt en broeierig Mindelo na de watertanks tot de laatste druppel te hebben afgevuld. Zoals bij de Canarische eilanden deed zich ook hier het fenomeen van zogenoemde 'accelaration zones' zich voor, wind die als een stroomversnelling langs de eilanden komt met 22 knopen wind en ons 8 knopen snelheid gaf. Door de helling en deinig viel tot onze ergernis het slotje van het toilet dicht maar na een ingenieus plan kon deze via het raamje open gemaakt worden. Ook kwam het in de haven van Mindelo geproduceerde stoofvlees meteen goed van pas waardoor er onder een helling geen volledige maaltijd meer breid hoefde te worden. Daarmee bleken mijn kookkunsten na de risotto van vorige week toch wel bewezen. Al moeten de Brabantse bourgondiers Frank en ik niet te veel de kookconcurentie met elkaar aan gaan, het is immers geen culinaire reis

Van de acceleration zone varen we de wereld van de vliegende vissen in. Ongezien probeert een enkeling mee te liften op de boot, wat tot op heden zo'n 3 keer is gebeurd. Mooi om te zien dat soms wel 12 tot 15 vliegende visjes voor de boot opstijgen en tientallen meters weer onderwater duiken om te ontlopen aan jagende vissen. Deze jagende vissen zijn ons tot op heden nog te slim af door niet aan onze hengel te bijten, alhoewel we vanochtend een bijter hadden maar uiteindelijk toch slim genoeg van de haak kon springen. Met de hengel achter ons aan varen we de hitte in, zie de maan schijnt door de zeiltjes....

Nautische  groet Gijs


Blog 3 Westwind, donderdag 23 november 2017 . . . .. , 

21o 59' N  021o 42' W, 350 mijl van Mindelo

De zon komt op met een schitterende knipoog door de wolken heen. Het is woensdag ochtend half zeven en ik sta aan het roer. Op het water in stilte de zon op zien komen is één van de redenen waarom ik, Tom, zeilen zo ongelooflijk gaaf vind.  Henk en ik hebben wacht en we hoeven niet tegen elkaar te zeggen dat het een mooi beeld is. Dat is het gewoon.  Het is zeer rustig weer en de lucht klaart helemaal op. Met 7-8 knopen wind varen we richting Kaapverdië. Met een snelheid van 5-6 knopen komt de Westwind daar volgens planning zaterdagavond aan. Daar diesel tanken en verder naar Martinique.

Na een simpel ontbijt met yoghurt en sinaasappel komen Léon en Antheunis naar boven. Vlak daarna komen de eerste dolfijnen voor de boeg zwemmen. Slechts een week geleden bracht Petra mij naar Schiphol en nu zit ik midden op de oceaan. Maar helemaal "los" ben ik nog niet, dat gaat zeker nog gebeuren. Diesel bijgevuld met Gijs, les in het gebruik van de sextant gekregen van Antheunis. Gekletst over zeilpakken met Frank en Wytze. Dagelijkse beslommeringen. Eén zeiltje ver achter ons, verder niemand om ons heen. De zee is nog steeds kalm. Ik kijk hoe de zon weer ondergaat. Vandaag is de geboortedag van mijn vader. Waarom klinkt "Vamos" toch veel mooier dan "Kom, we gaan"?

Donderdagmorgen 9 uur, bericht van de schipper.  Beslismomentjes maken aan de hand van gribfiles. Voor de eerste week geen gemakkelijke opgaaf. Een stevig laag ten zuidwesten van de Canarische eilanden beinvloedt de planning behoorlijk. In de praktijk komt het er op neer dat we ten oosten daarvan in heel rustig weer zitten met weinig tot zeer weinig wind. Mooi voor de kalme overtocht maar rampzalig voor de voortgang en (te) veel op de ijzeren genua. Kruisen waar mogelijk is een optie maar ja die vliegtickets op de 14e december laten zelfs nu al hun invloed gelden.  De laatste weerberichten geven aan dat we nu precies met de kern van de windluwte meevaren naar Mindelo.  Rond het weekend trekt daar de wind naar het westen weer aan en lijken de 'trade' winds op gang te komen. Maar goed vooralsnog genieten van een kalm zeetje en verdragen we onze rust in lijdzaamheid.

Blog 2 Westwind 21 november 2017, 20.23 ......

Atlantische oceaan tussen Gran Canaria en Kaapverdie. Positie 24.46.27N, 19.09.99W (ongeveer zeshonderd mijl van de kaapverdische eilanden)

 Frank, wakker worden, we moeten het grootzeil reven. Het is kwart over 2 's nachts. Mijn wacht begint pas om 3u, maar er is extra mankracht nodig. Wil je naar de mast het rif er op zetten? Ik klauter aangelijnd naar het voordek. De boot stuitert en bonkt op en neer. Stuurman Antheunis houdt het roer stevig vast. Leon de schipper heeft de regie in de kuip. De wind giert met kracht 7. De zee kolkt en is pikzwart. Er is geen maan.

De volgende dag Is het rustig, vol zeil. Tom en Henk hebben wacht en sturen met vaste hand richting Kaapverdie. 3 uur op 6 uur af in tweetallen is het schema. De tweetallen wisselen elke 3 dagen en de wachttijden zijn elke dag anders. De zon schijnt volop. De accu wordt opgeladen met een windturbine en 2 zonnepanelen. Boekje lezen, zonnen, eten maken, dek schrobben en plastic knippen. Kapitein Leon maakt lekkere broodjes kaas/tomaat en kok Gijs en Wytze maken een heerlijke salade nicoise. Alle etensresten, papier en glas gaan overboord en lossen op in de zee. Plastic wordt in kleine reepjes geknipt en gaat, in een grote waterfles, in de ankerkluis.

's Middags zien we de eerste dolfijnen. De vissen die daarbij horen zien we nog niet, in ieder geval niet aan onze hengel. Het wordt tijd voor een lekkere verse tonijn of dorade. Iedereen raakt gewend aan de boot, aan elkaar en aan de zee. In het begin wat zeeziekte maar dat is bij iedereen verdwenen. Het is weer pikdonker buiten en we zeilen met 6 knopen naar het zuidwesten. Naar Kaapverdie of toch direct naar Martinique? Over een paar dagen beslissen...

 

BLOG 1:  Zaterdag 18 November 2017, Aanvang verzamelen en voorbereiding

Las Palmas de Gran Canaria
Na een relaxte vlucht zijn Henk, Wytze, Tom en Antheunis woensdagavond aangekomen op de Westwind (V44), liggend in de Puerto Deportivo vn Las Palmas de Gran Canaria. Frank was er een dagje eerder en Gijs 10 dagen eerder om nog wat in te slingeren. Iedereen wordt van harte welkom geheten door kapitein Leon en zijn vriendin Saskia, die ook nog gezellig een paar dagen aan boord is. Er liggen honderden boten in de haven. Zo’n 200 boten doen mee met de ARC, een wedstrijd en tourtocht naar St. Lucia. Kade’s liggen vol met levensmiddelen, drank en klussende zeilers voor de laatste voorbereidingen. De Westwind vertrekt dezelfde dag als de ARC. We doen niet met de ARC want we willen als het weer het toelaat nog even ankeren bij de Kaapverdische eilanden, schijnt mooi te zijn. Tas weggezet en maar meteen gaan borrelen om elkaar te leren kennen. Leon legt in grote lijnen uit wat het plan is. Daarna eten bij de Sailor’s bar in de haven. Verschillende achtergronden en leeftijden maar het klikt eigenlijk meteen. We spreken af open te zijn over eventuele ergernissen die altijd kunnen ontstaan, om de goede start-sfeer te behouden.

Donderdag boodschappen (10 karren) en de boot in orde maken. Tom, Frank en Leon blijven op de boot, bevestigen het grootzeil en doen wat laatste reparaties. Daarna worden de boodschappen in alle hoeken en gaten weggestopt. Leon maakt ’s avonds heerlijke nasi. Na het borrelen. Dat borrelen is wel belangrijk want we hebben een ‘droge boot’. 3 weken water en cola. Die 3 weken willen we natuurlijk niet onnodig verlengen. Vrijdag nog wat boodschapjes, de boot verder in orde maken en per 2-tal een briefing van alle apparaten door Leon. Zaterdag maar even een stukje varen. Roulerend. Dat gaat wel lekker, paar mensen wel een beetje zeeziek, maar of dat aan de zee ligt of aan de rum van de dag ervoor is niet helemaal helder. Vanavond een rustig avondje zodat we uitgerust zijn voor de start van het echte avontuur: de oversteek van de Atlantische Oceaan naar Martinique!