7458

Bekijk heet volledige overzicht reizen bij de Carieb en de States: Cursus of Reisaanbod 




Blog 10. . 20  oktober 2017,   Marco van Bekkum . . . .

Vrijdag 20 oktober, Iedereen was mooi op tijd wakker. Na het nogmaals bespreken van het plan werd er begonnen met het vertrek, onze laatste etappe voor deze reis. Er werd een 1e rif gezet i.v.m. De verwachte windkracht 4. Daarna grootzeil gehesen en anker op. De motor moest alleen draaien om de ankerlier van voldoende stroom te voorzien, de schroef werd niet gebruikt om zo ook te ervaren hoe je “onder zeil” af kan varen vanuit een anker situatie. Dat verliep allemaal vlot. Om 08.20 uur waren we onderweg. Toen begon het ook langzaam licht te worden. De eerste zes mijl hebben we met peilingen op vuurtorens de koers bepaald om een woelig stuk water te ontwijken. Het logwieltje zat vast waardoor er geen snelheid door het water gemeten werd. Dear werd door Wil en Peter hersteld door het log uit zijn houder te halen en schoon te maken. Ondertussen moest het gat dicht gehouden worden om te voorkomen dat de boot vol liep. Ondanks dat snel gehandeld werd, was er na afloop toch zo'n 20 liter water om op te ruimen.

De overtocht verliep spoedig. Er werd even 9 knopen snelheid gemeten, maar verder 6 tot 7,5 knopen gevaren. Begin middag kwam Gran Canaria in zicht. Een flinke laag wolken onttrok de hoge bergen uit het zicht. De wijde omgeving was lekker zonnig met wat schapenwolkjes. Het hengeltje het de hele weg uitgestaan, maar er hapte niets in ons aas. Vlak voor de haven de lijn ingehaald. De volgende ploeg kan er weer mee verder. We meldden ons om 17.00 uur. In eerste instantie was er geen plek. Door de ARC (Atlantic Rally for Cruisers) is het erg druk. Maar Jasper wist met zijn charmes de neuzen de goede kant op te krijgen zodat de havenmeester toch nog watching goochelen om ons ergens tussen te krijgen. Tussen een Nederlandse en een Poolse boot in. Perfect plekje, vlakbij de ingang en het sanitair. Na snel even ship shape maken proostten we op de mooie reis en behouden aankomst. Daarna lekker douchen en afsluiten met een gezellig etentje.

Zaterdag 21 oktober. De dag van schoonmaken, inpakken, overdracht, nog even de stad in en toen vertrek naar de luchthaven.De dag van schoonmaken, inpakken, overdracht en vertrek. Het is een geslaagde reis geweest met mooi weer. Iedereen heeft er een lekker kleurtje van gekregen. Lezers van het blog bedankt en tot ziens.

Marco van Bekkum



Blog 9. . 19  oktober 2017,   Marco van Bekkum . . . .

Donderdag 19 oktober. De laatste twee zeildagen. Dat voelt nog onwerkelijk aan, dus gewoon niet aan denken en lekker “in het nu moment” genieten. Deze dag beginnen we zonder wind dus gaan we op de motor langs de kust toeren in zuidwestelijke richting. Pas na ruim drie uur steekt er wat wind op en gaan we weer zeilen. De wind is wel wisselend, maar we hebben genoeg tijd, geen haast. Er worden wat grappen gemaakt over tijd voor appeltaart, en ja, waarom ook niet. Marco duikt in de kasten en gaat aan de slag om een deeg te maken. Het wordt een ananas-appeltaart. Peter regelt het appeldeel en zet de taart in de oven. Lunchtijd kondigt zich aan en daarvoor hebben we nog bokworst en afbakbroodjes in de aanbieding. Lekker met mosterd en/of ketchup en een gesnipperd uitje. Het zeilen gaat vandaag heel rustig, dus naast het koken is er ook tijd voor ontspanning en voor theorie over o.a. de motor en aanleggen/afmeren. MOB komt ook aan bod. (man over boord) Wat vandaag duidelijk zichtbaar werd bij het oefenen, was het verschil tussen hoe het kan lopen bij harde en bij zachte wind. In het laatste geval duurt het wel wat langer voordat je bij de drenkeling bent, maar het gaat heel rustig. Zodra je echter met meer dan 3Bf te maken hebt neemt de snelheid, maar ook de spanning toe. Als je bij hardere wind een sliplanding uitvoert, dan is het funest wanneer je te snel al je snelheid kwijt bent. Dan haal je de drenkeling niet omdat je vervolgens afdrijft/verlijert. Gelukkig was ons mannetje over boord slechts een stootwil en puts, dus was het niet erg om er wat langer over te doen.

Aan het eind van onze tocht begon het steeds harder te waaien, dus met een lekker vaartje zien we op ons einddoel af. We liggen nu in een baai bij Punta Jandia. Er was tijd om even naar de kant te zwemmen en het kleine dorpje te bekijken. Daar bleek toch wel een beetje bijzonder te zijn. Helemaal niet toeristisch, maar wel zou er een camping zijn. Het deed denken aan een spookstadje omdat we er vrijwel geen mensen zagen. Achter die twee straatjes was een grote verzameling caravans etc. Die zagen er uit alsof ze al 30 jaar daar stonden. De meesten waren al meermaals geschilderd en er was iets aangezet/getimmerd. Waarschijnlijk een soort trailerpark voor mensen met lage inkomens. Ook waren er een paar andere toeristen met moderne campers en caravans. Na ons vergaapt te hebben aan dit bijzondere dorpje op de desolate, meest zuidelijke, punt van Fuerteventura, zwommen we terug naar de boot en werd er begonnen aan het avondeten. Marco en Peter maakten een aardappel en groenten gratin schotel, met daarbij nog het gestoofde tonijntje dat we eerder hadden gevangen. Het restant Appel/Ananas taart ging er ook nog goed in. Daarna werd de tocht voor morgen voorbereid door Marco, die het ook presenteerde aan de anderen. Morgen wordt onze laatste zeildag. Het doel is Gran Canaria, Las Palmas marina, een tocht van ongeveer 51 mijl (1 zeemijl in circa 1.8 km). Er zijn twee lastige punten in deze tocht. De eerste is de ondiepe voorbij de vuurtoren van Pta Jandia, en de tweede de shipping lane die we over moeten steken. Het plan is om om 8 uur het anker op te halen en te vertrekken. Het is dan nog donker, dus moeten we goed gebruik maken van de vuurtorens om te navigeren. Tevens liggen er nog twee andere schepen in de baai die we moeten ontwijken.


Blog 8. . 18  oktober 2017,   Marco van Bekkum . . . .

Woensdag 18 oktober: Gisteravond heeft Peter ons een “college” gegeven over de eerste beginselen van het gebruik van de sextant. Hij heeft een aantal begrippen uitgelegd die van belang zijn voor de volgende stappen waarbij tabellen en berekeningen nodig zijn. Heel interessant. Al schommelend gingen we de nacht in. Pas tegen de ochtend werd het water wat rustiger. De meesten hadden toch wel goed geslapen. We stonden op om 8 uur boordtijd. Niet veel later begon het lichter te worden aan de wolkenloze hemel. Na het ontbijt vertrokken we. Het anker ophalen ging vlekkeloos. Helaas was er weinig wind zodat ons eerste doel op de motor bereikt moest worden. Het kleine eilandje Los Lobos biedt aan de zuidkant een mooi ankerplekje. We pikten daar een ankerboei op zodat er tijd was om even te zwemmen. Marco inpecteerde het logwieltje. Dat blijkt niet helemaal schoon te zijn, dus die gaan we er later uithalen en schoonmaken. Ook werd er een danforth anker met 9 meter ketting ontdekt dat blijkbaar verloren was door iemand (zat achter betonblok van ankerboei gehaakt) . Hij lag op 8 meter diepte maar Marco wilde dat wel duiken. Met een lijn met musketonhaak ging dat goed. Helaas ging de knoop los, maar met een nieuwe haak en 2e duik lukte het om onze “treasure” op te vissen. Het was nog helemaal schoon, dus had er niet lang gelegen.

Daarna was het ook wel weer tijd om verder te varen naar Fuerteventura. De wind begon wat aan te trekken en de Genaker werd gehesen. Met een perfecte 10-12 knopen wind uit het noordoosten en op ruime koers zeilden we heerlijk verder. Na een paar uur trok hij nog verder aan en wisselden we de Genaker in voor grootzeil en fok. Echter… Toen de wind weer ”inkakte” dreigde een franse boot met de naam Innocence Blue ons in te halen. Dus wederom ging de Genaker omhoog. Daar worden we steeds meer bedreven in. Tussen de bedrijven door bakte Peter met veel plezier en zwierige worpen pannenkoeken voor de lunch en toog Marco aan de slag met een setje splitsnaalden van Jasper om een naadloos oog in een gewoven lijn te maken (voor de steekbout). De zeekaart die we hebben van dit gebied biedt weinig aanknopingspunten om kustnavigatie door middel van peilingen te doen. De ene bergtop is nauwelijks van de andere te onderscheiden. Het komt daardoor vooral neer op de kust volgen, en weten welke afstand je hebt gevaren (logstand) door het water.  Langs Lanzarote werd het pas makkelijker toen we ook de toeristische-/wegenkaart ook hadden.  Met een lekker vaartje stevenden we af op de kaap die we nog moesten ronden om ons doel in zicht te krijgen. Las Playitas is een leuk ogend dorpje met een klein strandje. Er lagen alleen wat kleine visbootjes in de baai. Lekker rustig.

Het laatste stukje zeilden we met genakker op langs een woeste rotskust. Zonnetje erbij, goed gezelschap. Glorieus voelde dat aan. Wat is zeilen toch mooi!  Onderweg hebben Jasper en Marco nog wel een manoeuvre a la man over boord gedaan toen we een kluwen oranje touw in het water zagen drijven. We gunnen niemand toe dat in de schroef of in je roer te krijgen dus is het beter het op te vissen.De vislijn sleepten we mee, die moest eerst binnen gehaald worden, waardoor het wat langer duurde voordat we om konden keren om de kluwen op te vissen. Daarom werd de taktiek gevolgd waarbij je 180 omdraait en je je eerdere koers terug volgt. (rechte lijn is wel gewenst) Gelukkig viel dat oranje wel op en kon met een opstekertje het schip stilgelegd worden en het touw opgevist. In de volgende haven zullen we het weggooien.

Rustig gingen we zo de avond in. Kort voor donker ankerde er nog een 2e zeiljacht in het baaitje. Erik ontfermde zich over het eten en rond 20.50 uur gingen we aan tafel. Rijst met een lekker sausje. Na het eten was er nog tijd en puf voor het vervolgcollege van Peter over positiebepaling met de sextant. Hij deed dat heel duidelijk en gebruikte als hulpmiddel ook een meloen om wat op uit te tekenen. Morgen hebben we de zuidwest punt van Fuerteventura als doel, circa 30 mijl.

 


Blog 7. . 18 oktober 2017,   Marco van Bekkum . . . .


Zondag 15 oktober: Het was opstaan in het donker, met als doel om 8 uur af te varen, omdat de voorbereiding wat langer duurde, werd dat een half uur later. Het was inmiddels licht aan het worden. Hierdoor werd het makkelijker om van de ankerplaats te komen. De straat uit varen deden we met een peiling op een (licht) punt, wat ook de bedoeling was geweest wanneer we in het donker weg zouden varen. Op de navtex werd melding gemaakt van hurricane Ophelia, maar dat is ver bij ons vandaan. Overige weerberichten spraken van variabele wind 2-4 bij ons in de buurt.De wind stond pal de baai in, met 15 tot 20 knopen. Hij draaide zodanig dat we hem tegen hadden tot we bij het hoekje waren en een zuidelijke koers konden gaan van varen. Er was een rif gezet, wat wel prettig bleek het eerste stukje, daarna hebben we dat er weer uitgehaald. De snelheid die we konden varen was 7 tot 3 knopen, soms minder. Er was aandacht voor de zeilstand en ook hebben we allen “man overboord” geoefend met de methode: afvallen, oploeven, overstag en aan de wind met een sliplanding de man oppikken. De hengel stond wel uit, helaas hebben we niets gevangenen. Eind van de middag kwamen we in Arrecife aan, waar we box F28 kregen. Erik prikte de Westwind prima achteruit in de box. Daarna was het tijd om op te ruimen, watertanks bijvullen en het zout van de boot spoelen. Daarna was er tijd voor eten, plannen bespreken, badderen en de was doen. Marco kookte vandaag. Een lekkere spaghetti met saus. We gaan morgen met een auto rondrijden op het eiland en boodschappen doen voor nog een paar dagen eten. Het is fijn dat het hier zo lekker warm is, dan droogt de was snel. Weer genoeg frisse kleding voor de resterende dagen.

Maandag 16 oktober: Vandaag was ons dagje toerist uithangen op Lanzarote. In het tourist information center bij de Marina werden we door een vriendelijke en vrolijke dame voorgelicht over interessante plekken. Ze regelde ook een taxi die ons naar het vliegveld bracht om de bestelde huurauto op te halen, een Toyota Auris. De chauffeur was Erik en Peter als co-pilot, met de kaart in de aanslag. Lanzarote is een enorm droog eiland. Tussen 1730 en 1736 en in 1824 heeft een reeks vulkaanuitbarstingen plaatsgevonden waarbij elf dorpen verzwolgen zijn (bron: Wikipedia). Vooral op de zuidelijke kant van het eiland lijkt het daardoor nog op een soort maanlandschap. Grote delen land zijn bedekt met zwarte lava. Het ziet er brokkelig uit, waardoor je de indruk krijgt dat het er gedumpt is door bijvoorbeeld mijnbouw bedrijven, maar het is dus geheel natuurlijk. Opvallend zijn de kleine muurtjes en zwarte lavagruis wat je ziet op de akkers. Het blijkt dat dat gruis bedoeld is om vocht vast te houden voor de plantjes. De lage muurtjes zijn ter bescherming tegen de wind. Druivenplanten zijn heel laag, meestal nauwelijks hoger dan de muurtjes. Meer info kan je vinden op bijvoorbeeld Wikipedia.

De huizen op Lanzarote zijn vooral laagbouw. Er zijn strikte regels op het eiland over de bebouwing. Cesar Manrique heeft hierin een bepalende rol gespeeld. Je komt dan ook veel zijn naam tegen. We gingen naar het noorden van het eiland naar de Mirador del Rio. Dat is een uitzichtpunt met geweldig uitzicht over onder andere Isla Gracioza en de straat tussen dat eilandje en Lanzarote. Waar we een dag eerder nog voor anker lagen en doorheen gevaren zijn. Het toeristische uitzichtpunt bleek echter gecombineerd met een gebouw/bouwsel in/met lavasteen, gewijd aan Manrique. Er werd ook entree geheven daardoor. Echter hadden we daar geen behoefte aan dus zijn we 200 meter een weg opgelopen waar we ook een magnifiek uitzicht hadden.

We zijn ook aan de zuidelijke westkust geweest, waar de golven op de rotsen beuken. De Atlantische zwel (deining) loopt hier tegen een steil oplopende kust aan waardoor er hoge brekers ontstaan.  We zijn een paar keer in dorpjes gestopt om wat te eten of te drinken. Deze dorpen lijken veel op elkaar door de overwegend uniforme bouwstijl die veel op de Marokkaanse huizen lijkt. Er is veel te zien. Wij hebben bepaalde dingen overgeslagen omdat we de busladingen toeristen een beetje probeerden te mijden. We hebben de “groene lagune”, zoutwinning en een paar uitzichtpunten bekeken en zijn vrijwel het hele eiland over geweest. Alleen de stranden in het zuiden hebben we niet gezien. Het landschap zelf is indrukwekkend, maar op gegeven moment op een saaie, deprimerende manier. In een kunstgalerij kwamen we dit tegen van een Duitse kunstenaar, wat treffend aan gaf hoe dit eiland op je gemoed kan werken. Wij hadden wel genoeg gezien van het eiland en reden lekker door.

De tour werd beëindigd met een bezoek aan een supermarkt voor de boodschappen voor de volgende vier dagen. Het plan is om langzaam de oostkusten van Lanzarote en Fuerteventura af te zakken en vrijdag uiteindelijk naar Gran Canaria over te steken.

Peter kookte vandaag een heel lekkere pasta (spiralli) bolognese. Met een kopje koffie of thee en goede gesprekken liep de dag ten einde.

Dinsdag 17 oktober:  Lekker uitslapen is ook wel een keer weer lekker. Deze ochtend kwam iedereen rustig op gang. Daarna was er tijd voor was klusjes, zoals de binnen- en buiten controle, water nogmaals bijvullen, een val vervangen en het stoomlicht halverwege de mast controleren. Wil mocht als lichtste persoon naar boven gehesen worden. Bij inspectie bleek een aansluiting niet meer helemaal goed te zitten. Dat verklaarde waarom het licht het soms wel en soms niet deed. Technische man Wil had dit snel gefikst, waarna we hem weer konden laten zakken. Het vaarplan was om naar Playa Blanca te varen en daar voor anker te gaan in een baai.

De voorspellingen gaven aan dat de wind geleidelijk meer vanuit het noordoosten zou gaan komen met 5 tot 10 knopen. Ook was er een tijdelijke windstilte voorzien. Inderdaad moest een poosje de motor aan i.v.m. gebrek aan wind. Vlakbij de zuidkant van Lanzarote naam echter de wind flink toe. De kalme baai die we voor ogen hadden bleek niet zo kwam te zijn. De wind was 15 plus knopen en er was toch nog aardig wat deining.

Het anker pakte lekker en stond gelijk strak. (op een goede manier) Ter bewaking werd het anker alarm aangezet op een straal van 25 meter. Vooral met deze stevige wind en onrustige zee is het goed een redelijk strakke marge te nemen. We zijn nog gaan zwemmen en hebben gelijk het anker geïnspecteerd. Dat bleek niet in het zand maar tussen 2 rotsen vast te liggen. Dat is goed om te weten voor morgen wanneer we anker op gaan. Deze tocht leverde ons twee tonijnen op. Een kleintje en een behoorlijk grote. De laatste hapte toen we de punt rondden vlak voor de baai. Peter was wel even bezig hem naar binnen te drillen. We schatten dat we ruim 2 kilo te eten hadden.

Het avondeten bestond dan ook uit 2 a 3 tonijnsteaks per persoon, met een beetje salade erbij. Buikje vol.



Blog 6. . 15 oktober 2017,   Marco van Bekkum . . . .


Zaterdag 14 oktober 09.00 uur: land in zicht! Na een eigenlijk wel relaxte tocht krijgen we dan toch Punta Delgada in zicht. Er is een wisselende windsterkte geweest onderweg waardoor we met vol tuig hebben gezeild en alleen de genua fok hebben opgerold wanneer we op de motor moesten varen. Wat nog leuk om te vermelden is, is het kleine vogeltje dat vrijdag een stukje mee liftte voorop de boot. Ondanks dat Jasper en Marco vlakbij kwamen met hun camera's bleef het beestje stug aan boord om uit te rusten. Het hele gebied rond Punta Delgada en Isla Gracioza is een natuurgebied met enkele strenge regels op gebied van vissen en xankeren. Dat het een natuurgebied is was te merken. Een enorme hoeveelheid dolfijnen hebben we gezien bij de boot en ook verder om ons heen. Ook zagen we enkele walvissen die statig door het water gleden. Helaas niet dichtbij genoeg voor een goede foto. Waarschijnlijk waren het zogeheten pilot whales, ofwel grienden, die trekken hier langs.


Er werd een appeltaart/plaatkoek gebakken door marco om de oversteek te vieren. Onderdeel van het beslag voor de bodem was een Cereal (ontbijt vlokken) van de bekende Maria biscuits. We dachten twee pakken koekjes te hebben gekocht maar dat bleek dus gemalen koekjes die in Portugal als een soort Brinta-pap gegeten wordt. Het leverde een mooie stevige bodem op. En het smaakte uitstekend bij de middag koffie en thee.


Vlak voordat we de straat tussen Lanzarote en Isla Gracioza  bereikten ging de wind parten spelen. Hij trok flink aan zodat besloten werd een rif te zetten. Dat voelde vreemd aan na bijna 5 etmalen vol tuig, maar ging vrij vlot. De windrichting begon bij nadering van de straat veranderlijk te worden en nam vervolgens ook af waardoor de motor aan moest. Zo voeren we de straat (Estrecho del Rio) in, waar we nu met een zeer krachtige tegenwind te maken kregen uit een richting die tegenovergesteld was aan de richting die we verwacht hadden. Tussen deze eilanden ontstaat een soort trechter effect met de wind. Het is afhankelijk van de windrichting waar je dat dan merkt. We kwamen voorbij het haventje van Isla Gracioza (La Sociedad) en gingen verder om in een baai te ankeren. Er zijn drie baaien, waarvan voor twee een ankerverbod geldt. Wij voegden ons bij een vijftal andere jachten in de rustige baai van Playa Francesa.


Het ankeren ging ook prima. Gelukkig konden we de ankerklauw, die los schoot, weer opduiken. Deze klauw wordt aan de ankerketting gehaakt en vervolgens met een lijn aan de bolder aan dek bevestigd. Deze lijn, met rek, vangt de schokken op, zodat de ankerlier hiermee niet belast wordt. Nu we eenmaal dichtbij land zijn komen er weer navtex berichten binnen, dus blijkbaar lukt alleen lange-afstand ontvangst niet goed. Wanneer aan boord de rust indaalt merk je plotseling een soort leegte. De structuur waar we de afgelopen dagen aan gewend waren geraakt is plots weg. We moeten even schakelen. Wil kookt een heerlijke nasi (hij heeft zelf kruiden meegenomen). En vooraf genieten we van wat borrelhapjes en een drankje. Super genieten met een zonnetje en windje.


Ook was er tijd om het plan voor morgen voor te bereiden. Arrecife is het doel. We konden Puerto de Naos nog bellen en hebben een ligplaats gereserveerd.




Blog 5. . 15 oktober 2017,   Marco van Bekkum . . . .


Het visje werd gevangen aan het eind van de middag, Wil haalde hem voorzichtig binnen. Dichter bij de boot gekomen leek het even dat er een vogel aan de haak zat, maar het bleek wel een vis (grijs-blauwig), met een grote bolle zak/blaas met stekels. Omdat we vermoeden  dat het hier om een kogelvis gaat, gooien we de vis terug, na hem uit zijn lijden verlost te hebben. (foto is gemaakt, dus we googlen later wel of dat klopte). De dag verliep rustig, we zitten allemaal in een ritme nu. De windsterkte varieerde van zwak tot iets sterker, kracht 1-2. Korte tijd hadden we 14 knopen wind, maar meestal rond 10 knopen uit Oostelijke richting. De snelheid was matig daardoor, maar desondanks was om 20 uur ons 24-uurs totaal 120 mijl.  Zoals iedere dag waren er controle en schoonmaakrondjes binnen en buiten. Buiten werden wat loszittende schroeven, boutjes en moeren gevonden. Een deel van de buiskap moest met een imbussleutel vast gezet worden, maar dat blijkt een engelse maat te zijn en die hebben we niet aan boord. Aan dek betrof het vooral schroeven die wat los zaten, waarvan sommigen zijn dolgedraaid. Dat gaat op de kluslijst en zal worden opgepakt wanneer dat kan en/of noodzakelijk is of noodzakelijk wordt. Zo je weer dat je met een boot nooit klaar bent, er is altijd wel iets te doen en de kluslijst groeit in een seizoen gestaag. Daarnaast lossen we deze dingen ook weer op.


Erik was vandaag weer de kok en presenteerde een heerlijk kippenbouillon soepje met verse groente als voorgerechtje en daarna couscous met een groentesausje en chipolata worst. Heel lekker. Jasper maakte daarna nog een verse ananas schoon zodat we deze dag zelfs een toetje hadden. De dag werd doorgenomen en de ideeën en wensen voor de komende zeildagen. We hebben nog een hele week om wat van de Canarische Eilanden te zien.


Bij aanvang van de eerste nachtwacht (20-24 uur) gaat de motor aan wegens gebrek aan wind. Rond 1 uur kan hij gelukkig weer uit. Vanaf ongeveer 23 uur zien we de verlichting van een ander schip BB achter ons. Na enige tijd wordt dit zichtbaar op de AIS. Het is het zeiljacht “Knot on Call”, wat met ongeveer dezelfde snelheid blijft varen als wij. In de loop van de nacht verdwijnt het schip weer uit beeld.


AIS (Automatic Identification System) is een super handig systeem waarmee je kan zien welke schepen er om je heen varen en of je op kruisende koersen zit of niet. Extra veiligheid op zee, waar alle grote schepen al verplicht van voorzien moeten zijn, en is het op den duur waarschijnlijk ook verplicht voor alle jachten . Vissersschepen zijn vaak pas op het laatst zichtbaar, dat is met opzet, zodat concurrerende vissers niet kunnen zien waar ze aan het vissen zijn. We hebben deze reis al vaak zo kunnen zien dat er grote schepen langs ons voeren en op welke afstand dat van ons is. Geruststellend is ook dat wij beter zichtbaar zijn voor deze schepen omdat ook wij een AIS signaal verzenden.


AIS werkt niet via de satelliet maar via in de schepen ingebouwde zenders en/of ontvangers en relay- of grondstations. De Westwind heeft een zender/ontvanger zodat we zichtbaar zijn én dat we andere schepen met AIS kunnen “zien”. Het zichtbaar maken kan alleen op een digitaal scherm/plotter. Op internet zijn sites zoals Marinetraffic.com waar je heel mooi kan zien waar alle AIS geregistreerde schepen zijn. Je kan ook je eigen favorietenlijst aanmaken om de schepen waar je interesse in hebt makkelijker te volgen.





Blog 4. . 11 oktober 2017,   Marco van Bekkum . . . .



Woensdag 11 oktober – vervolg Vandaag was een heerlijke dag. Prima temperatuur met redelijk wat bewolking ook. Dat is ook wel fijn, niet de hele tijd een brandende zon. In de ochtend wordt de motor aangezet om de accu’s bij te laden, dat valt ongeveer samen met een periode van heel weinig wind. Het blijft kalm weer, begin van de middag wordt besloten de koers nog iets te verleggen om te pogen iets meer wind te houden. De binnengehaalde gribfiles geven ons hoop. Echter weten we dat we toch uiteindelijk te maken krijgen met windstilte, waarschijnlijk in de avond. Overdag wordt ook aandacht besteed aan het dagelijkse controle rondje, zowel binnen als buiten, op vuil en slijtage etc. De gaatjes  Genakker werd geplakt. Bij close-up inspectie bleken er toch meer gaatjes in te zitten dan eerder was waargenomen.


Verder werd tijd besteed aan een paar leerzame onderwerpen, zoals de werking/gebruik van de navtex en werd er een begin gemaakt aan het werken met de sextant. 
Er is niemand aan boord die ervaring heeft met de sextant, dus we moeten het doen met de handleiding en stap voor stap leren hoe het moet. Dat blijkt nog niet zo eenvoudig. De gisteren gevangen vis werd vandaag op het menu gezet. Hij (of zij) werd gefileerd en in olijfolie gebakken en geserveerd met een groente paella. Met een goed gevulde maag gingen we zo de avond en nacht in. Om 19.00 uur moest de motor weer aan ivm gebrek aan wind. e zonsondergang was prachtig, een mooie rode bol zakte weg “in zee” en leverde daarna ook nog een prachtig kleurenspel op in de lucht. De afgelopen 24 uur hebben we 130 mijl afgelegd.


De navigatieverlichting ging aan. Het stoomlicht bleek nu toch niet te werken. Vermoedelijk een contactje, want vorige nacht deed hij het nog wel. Rond 1 uur ‘s nachts hadden we even dolfijnen bij de boot. Dat was nauwelijks te zien, het was stikdonker zonder de maan, maar we wisten ze toch nog even te “vangen” in de schijnwerper. Helaas bleven ze niet lang bij ons. Om 3 uur kwam er geleidelijk meer wind en kon de motor gelukkig uit. De koers werd later weer verlegd naar een rechtstreekse koers op Lanzarote af.


Donderdag 12 oktober


De wind trok lekker aan naarmate het ochtendgloren zich aankondigde. Toen konden we ook de fok uitbomen, waardoor de gemiddelde snelheid bijna een knoop toenam. Vandaag en morgen staat in het teken van de pilot, bestuderen welke plekjes we zouden willen bezoeken van de Canarische Eilanden. We verwachten zaterdag aan te komen bij Lanzarote/Isla Grandioza. Dat laatste zal onze eerste bestemming zijn. Volgens de informatie is daar een hele mooie baai aan de zuidzijde, waar we voor anker kunnen gaan om even bij te komen van de overtocht. Het verse brood is vandaag opgegaan, we gaan nu over op de afbakbroodjes. De hengel is weer uitgezet om toch nog 1 extra visje te vangen voor bij het eten. We hadden eind van de middag wel beet, maar de vis ging bij het binnenhalen van de haak. Iedereen voelt zich goed, niet iedereen is nog even fit, maar de sfeer is heel gezellig. Een fijne ploeg. Slapen met de motor aan gaat voor de een beter dan voor de ander. Ook gestommel over dek, als er met de spinnakerboom gewerkt wordt bijvoorbeeld, wekt de meest vaste slapers wel uit hun dromen.


Om 15 uur werd besloten de Genaker weer te hijsen. Dat ging niet zonder slag of stoot, maar uiteindelijk bij poging 3 ontplooide hij zich mooi. Dat was ook gunstig voor de snelheid. 12 knopen wind, 6-7 knopen snelheid bij koers 200 graden en wind uit het Noordoosten. Het inzetten van zo’n zeil is ook leerzaam. Er is wat twijfel ontstaan over de juiste kalibratie van het log. Zodra we de kans hebben zullen we gaan kijken of we kunnen meten of de juiste waarde wordt aangeven. Idealiter doe je dat op de motor in water zonder stroming, zodat SOG=Logspeed. De navtex is nogmaals op de juiste instellingen nagekeken maar geeft nog geen nieuwe info. In de Genaker is nog een scheurtje ontdekt, maar op een plek die nu geen kwaad kan voor het gebruik. Wél een  extraatje voor de kluslijst. Wat ook bij de taken hoort is het dagelijks controlerondje buiten en binnen. Binnen zijn de vloerluiken deels open geweest om nog extra schoon te maken en (zoet) water wat daar stond weg te halen.


Peter presenteerde deze avond tonijnwraps, in een aangepaste versie. De wraps zat alleen groente en kaas in/over en de tonijn was de gisteren gevangen tonijn, gefileerd en gebakken. Héérlijk. De smaak van de strooikaas die gebruikt werd was een prettige verrassing. Het bleek geen neutrale kaas te zijn, maar een pittige kaas, ergens tussen pecorino en blauwschimmel in qua smaak. Dat krijg je, als je Portugees of Spaans ontoereikend is in de supermarkt. (naam: Queijo de Ilha, Ralado). Als bijgerechtje was er ook komkommersalade.Wederom met goede culinaire geneugten gevuld, werd het avond, en al snel donker.


De Genakker werd op tijd binnen gehaald. Hij was helemaal vochtig, dus hopelijk kunnen we hem morgen weer hijsen zodat hij goed kan drogen. Met 14 knopen wind uit NO en 6 tot 8 knopen snelheid werd de eerste helft van de nacht bezeild. De motor is wel 2x aan geweest om de accu’s bij te laden. De eerste keer draaide hij in vrijloop en werd de acculading van 35 naar 65 % gebracht, de tweede keer viel samen met een gebrek aan wind, toen was de acculading toch ook al weer naar 35% gedaald. De koelkast is de grootste stroomvreter waarschijnlijk, die staat continue aan. Naast het gebruik van de motor hebben we de beschikking over een windgenerator en 2 x 100 w zonnecellen. Maar die wind generator werkt pas bij > 15 kn. Bij gebruik van de motor gaat iedere keer de verlichting van tricolor (top van de mast, drie kleuren in 1 lamp) naar de verlichting voor een motorboot (voor groen en rood, wit heklicht en een wit (stoomlicht) halverwege voorop de mast). Het stoomlicht deed het gisternacht niet, deze nacht weer wel.


Vrijdag 13 oktober 2017


De vrijdagochtendploeg had het plezier om even voor 10 uur een school dolfijnen om het schip te kunnen zien. Ze namen de boot “mee op sleeptouw”als het ware. Er zijn natuurlijk tientallen foto’s gemaakt. Sowieso zijn er veel leuke foto’s gemaakt de afgelopen dagen. Enkelen daarvan zullen zeker opgestuurd worden, zodra we internetbereik hebben aan de wal, om bij deze verslagen te worden geplaatst. De wind trok in de loop van de ochtend gelukkig weer aan zodat de motor uit kon. We zijn zeilers allemaal en genieten het meest wanneer de krachten van de wind en zeilen ons voortstuwen over de wateren.


Hygiëne aan boord gaat prima. We maken op geregeld alles schoon, met name toilet en kombuis. Ook goed gezorgd voor de persoonlijke frisheid en voor het luchten van de ruimtes (luiken open wanneer dat kan), slaapzakken en handdoeken buiten laten uitwaaien etc. Zodoende blijft het een fijne frisse boel aan boord. De hengel staat weer uit. Het zou lekker zijn om vandaag weer een visje te vangen.


Blog 3 . . 11 oktober 2017,  Marco van Bekkum . . . .


Dinsdag 10 oktober.Toen de zon opkwam konden de vier lagen kleding weer uit en was het heerlijk kortebroekenweer. Niet iedereen had in de nacht goed geslapen. Eerste nachtje op zee ;-). Het was dus zaak om dat overdag wat in te halen. Doordat de wind zwak was werd besloten om de genaker te hijsen. Voor iedereen weer een leermoment hoe dat in zijn werk gaat. Dit zeil met ruim 140 vierkante meter oppervlak zorgde voor een betere snelheid en was tegelijkertijd iets waar we veel aandacht voor moeten hebben in verband met de zeiltrim.  Peter had zich verdiept in de satteliettelefoonverbinding. Het was nog even zoeken naar de juiste aansluiting en de werking van de netwerkkaart. Maar ging middels een demonstratie aan de anderen, de grib files binnenhalen. De informatie die de gribfiles ons opleverde was reden voor overleg. Het bleek dat we op een fikse windstilte afkoersten als we richting Madeira bleven varen. Het besluit werd genomen om de koers te verleggen naar de Canaries. Het was inmiddels 16 uur, weer tijd voor een wachtwisseling. Wil ging bezig met koken en Jasper ontfermde zich over het kraantje in de WC dat vervangen moest worden. Marco keek naar de Navtex met het doel om hier later mee aan de slag te gaan. Vooral met de juiste zendstations instellen aangezien we een nieuw gebied ingingen. De spaanse maaltijd tortilla van Wil was een goede maagvuller waar we de avond en nacht mee in kunnen gaan. De sfeer aan boord is uitstekend.


Om 20.00 uur werd de Genaker voor de nacht naar beneden gehaald. Zodra we de vislijn binnenhaalden, We waren aan het vissen. Tot onze grote verrassing bleek daar een vis aan te hangen. Jasper gaf de hengel aan Marco om ons potentiele maaltje naar binnen te drillen. Dat lukte. Een prachtige vis, mooi maatje voor 5 personen. Jasper ontfermde zich over het uit zijn lijden verlossen van de vis en het schoonmaken en opbergen in de koeling. Een mooie afsluiting van de dag. De afgelopen 24 uur hebben we 114 mijl afgelegd. Een mooie afstand.


Woensdag 11 oktober. De nacht is rustig verlopen. Tegen de ochtend nam de wind in kracht af en haalden we nauwelijks 3 knopen snelheid. Het was toch ook tijd om de accu’s op t laden dus werd om 08.30 uur de motor aangezet. De koers ligt de komende dagen op circa 200 graden, parallel aan de Marokkaanse kust. Om 10.00 uur zijn we ongeveer op  dezelfde hoogte als Rabat.  De zee is kalm, windkracht: 1Bf.  En ... terwijl ik schreef hadden we beet. 2x achter elkaar een mooie bonito tonijn 2 persoons formaatje.





Blog 2 . . 8 oktober 2017,   Marco van Bekkum . . . .

8 oktober 2017. Erik vertrok de 7e al naar Faro, de rest kwam vandaag. Een dagje eerder gaan heeft beslist voordelen. Lekker acclimatiseren en misschien ook al eens in de supermarkt kijken of ze alles hebben wat er op ons lijstje staat. Het stapeltje met spullen om mee te nemen groeide de afgelopen dagen, maar we houden er rekening mee dat er een keer gewassen kan worden en dat er niet voor 14 dagen schone kleding nodig zal zijn. De verzekering is ook gecheckt. Ook al heb je die bijna nooit nodig, het is toch beslist fijner voor het thuisfront wanneer dat onderdeel goed geregeld is. Paspoort … check ! etc etc.



Het onderwerp vissen is ook al langs gekomen. Het zou toch wel lekker zijn om verse tonijn of zoiets op het menu te kunnen zetten. Dus straks zullen we zeker een lijntje meeslepen in de hoop dat we door een oppervlakte-school varen. Uit onderzoek blijkt dat t/m oktober de tonijnen door de straat van Gibraltar trekken richting de oceaan. Dat zijn de ouders en hun kindjes, die in het voorjaar weer terug komen om in de Middellandse Zee hun eieren te leggen. 80% van die Tonijn wordt dan overigens ter hoogte van de Canarische Eilanden al door fabrieksschepen onderschept met netten die wel tot 4 of 5 kilometer diepte reiken. Geen wonder dat het voor de sportvissers minder makkelijk wordt wat aan de haak te slaan. Na een goede vlucht, vanuit een zwaarbewolkt Nederland kwamen we in zonnig Faro aan. Gezamenlijk gingen we daarna in een taxi op weg naar de boot. De Westwind vonden we in de geplande haven, niet ver van Faro, Villamoura, waar ze de vorige avond laat was aangekomen. De taxichauffeur reed bij de haven naar de vekeerde kant waar we toch maar uitstapten aangezien de meter al op €45 stond. Met bagage zijn we de haven boulevard rondgelopen en hebben de juiste pier gevonden. Omdat we lekker op tijd waren hebben we de tijd kunnen nemen voor de overdracht.


Daarna plan de campagne. Besloten om naar Portimao te varen en daar de grote inkopen te doen. Na de nodige voorbereiding voeren rond 15 uur langs het havenkantoor waar toch de paspoorten eerst getoond moesten worden, dus dat duurde wat langer. Het was heerlijk weer en de zeilen waren buitengaats snel gehesen. De motor uit en de koers richting west. Helaas nam de wind toch te veel af en moest de motor weer aan. Het kalme weertje werd benut om alle stiksel op de fok te controleren. Een wat verzwakt plekje werd vakkundig door Jasper en Wil hersteld. Jasper houdt van grondige controle van alle onderdelen om straks veilig de oversteek te kunnen maken. Navigatie ging door middel van peilingen op herkenbare punten aan de wal. Nog niet altijd even makkelijk om die te vinden hier. Om 21.00 uur boordtijd (Nederlands zomertijd) waren we in de haven na 20 mijl varen. Gelijk onze eerste avond aankomst in het donker… zonder maan, met mooie sterrenhemel. Voor deze avond unaniem besloten om aan de wal te eten, het was al wat later immers. Genoeg eettentjes en een gezellig plekje was snel gevonden. Heerlijk genoten van een visschotel samen. Het plan voor 9 oktober is om na de inkopen van wal te steken voor de overtocht naar de Canarische Eilanden of Madeira. Dat gaat nog afhangen van de wind, die gaan we opzoeken voor zover mogelijk. Het is nog onzeker of we tijdens de oversteek een blog update kunnen sturen. Blijf af en toe kijken. Volg de westwind ook op Marinetraffic, dan weet je wanneer we weer binnen bereik van de wifi zijn.


Maandag 9 oktober 
Deze dag stond in het teken van de voorbereiding van de overtocht. De laatste inkopen werden gedaan. Er zijn altijd noodzakelijke klussen op een schip wat continue vaart. Zeker op verborgen slijtage. Een naad van het grootzeil werd hersteld en harpjes werden gezekerd met staaldraad.  We namen de laatste gelegenheid om nog even lekker een douche te nemen. Grib files en andere middelen werden ingezet om een beeld van het weer te krijgen. Het besluit werd genomen om in eerste instantie een koers te varen tussen Madeira en de Canaries in omdat pas over twee dagen duidelijk wordt wat de beste route is qua wind.  We vertrokken om 18.30 waardoor we al snel in het donker voeren. Dat heeft, zoals eerder gezegd, voordelen bij de kustnavigatie. Het is de bedoeling om zoveel mogelijk de positie op de kaart te zetten zonder gebruik van GPS. Het is dan des te leerzamer om te ontdekken waar de verschillen vandaan komen.  Er zijn geen echte getijde stromen. Maar details blijken toch lastig te vinden. Overwegend is er een stroom naar het zuiden. Erik was ondertussen de eerste die met koken zijn kunsten mocht laten zien. En bij een mooie zonsondergang konden we genieten van een heerlijke kip-curry met rijst. De bemanning is nog fit wanneer het wachtschema ingaat om 20:00 uur. De kunst is om voldoende te rusten tussen je wachten in, anders houd je het niet vol de komende dagen.


Zo varen we de nacht in. Er is weinig wind en geleidelijk koelt het verder af. Met een koers van 238 graden varen we op Madeira af. Toch een beetje gokken dat de wind aan die kant beter is dan meer oostelijk. In de eerste shipping lane op de hoek van Portugal is het druk. De wachtploeg had een half uur lang zelfs mist vlak voordat ze de shipping lane binnen voeren. Een zeereus had daarom de misthoorn aan om ons te waarschuwen.  Later die nacht moest er ook uitgeweken worden voor een ander groot schip.


Blog. . 1 oktober 2017,   Marco van Bekkum . . . .

De voorpret, Faro naar Gran Canaria, 8-21 oktober 2017

Na 2 jaar is het weer zover. De Westwind gaat de winter 2017/2018 doorbrengen in het Caraïbisch gebied. De tocht er naartoe gaat in etappes. Hieronder kan je meelezen hoe het de zeilers vergaat op de etappes waar geblogd wordt.

Ook al gaat de reis pas 8 oktober beginnen, hier is al een eerste blog over de voorbereiding, absoluut een belangrijk deel van een zeiltocht. Niet alleen belangrijk, maar ook enorm leuk om mee bezig te zijn. Hoe meer ik me erin verdiep, hoe meer voorpret. Graag laat ik iedereen delen in het plezier van zeilen, en bovendien is het fijn voor de familie en vrienden thuis om te zien hoe het ons vergaat, vandaar dat ik met dit blog ben begonnen. De voorpret begon al met het zoeken naar een geschikte reis om te maken met de Zeezeilers als vervolg op mijn behaalde CWO3. Met het einddoel RYA Yachtmaster Offshore in beeld, was er nu een trip met een lange(re) oversteek en lekker veel zeemijlen om uit te zoeken. Natuurlijk moest het ook nog in de agenda passen, ook die van het thuisfront. Na wat wikken en wegen paste deze reis, midden in oktober, mooi in de planning.  Maandenlang stond het aantal deelnemers op vijf, maar nu, een maand voor vertrek staan er nog vier op de lijst, met Jasper erbij als instructeur/schipper. De communicatie onderling begint toe te nemen. Helaas gaat het niet meer lukken om elkaar voor vertrek te zien, maar dat is ook ok. Deze ervaren zeilers kunnen samen prima via de digitale middelen aan de voorbereiding werken.

De vliegtickets waren al ruim op tijd geboekt, deels op dezelfde vluchten. Wel zo gezellig en makkelijk, straks met het nemen van een taxi van Faro Airport naar de haven waar de Westwind zal liggen. Ruim 4 weken voor vertrek zijn al afspraken gemaakt over de boodschappen en heeft Jasper de eerste info uit de Pilot van de Algarve opgestuurd, zodat we ons meer in dat vaargebied kunnen verdiepen. Natuurlijk is er ook al een WhatsApp groep. De eerste paar dagen zullen waarschijnlijk in het teken van “warming up” en inslingeren staan, zodat we daarna met stevige zeebenen aan de oversteek van circa een week kunnen beginnen.  Hoe dichter bij de vertrekdatum, hoe concreter alles zal worden en hoe meer we ook naar de weersvoorspellingen zullen kijken. Vooral voor een langere oversteek is het goed om te weten hoe de diverse drukgebieden zich hebben gedragen en hoe we denken dat ze zich zullen gaan gedragen.

De uitwijkmogelijkheden aan de Marokkaanse kust zijn beperkt, en bovendien willen we daar helemaal niet naartoe. Maar we zullen, zoals het hoort, ons zeker voorbereiden op eventualiteiten. Wat mij betreft zet ik in op een lekkere Noordwestelijk bries van 16-20 knopen voor de oversteek.